Eten voor Christopher

Diana Howe

Mijn zoon, Christopher, werd geboren met Duchenne spierdystrofie, een ziekte die alle spieren en belangrijke organen in het lichaam aantast en verandert in vetweefsel. De ziekte veroorzaakt heel wat problemen; zo kreeg Christopher vanaf zeer jonge leeftijd al moeite met slikken.

Op een gegeven moment kon Christopher al geen vast voedsel meer doorslikken. Dit was ondraaglijk voor hem en ons als gezin. Langzaam je vermogen verliezen om te kunnen lopen, te staan, je benen te bewegen, je in bed om te keren of zelfs je armen in de lucht te tillen is al vreselijk genoeg voor een jong en beweeglijk kind. Maar dat je daarbovenop ook nog eens niet meer kunt eten was ongeloofijk pijnlijk.

Eten is een sociaal gebeuren in onze maatschappij. We zijn met elkaar verbonden door het breken van brood. Als je niet aan een maaltijd kunt deelnemen, voel je je een buitenstaander en hoor je er niet echt bij.

We bezochten de CNE in Toronto, en daar vond ik Vitamix. Ik keek 90 minuten lang naar de demonstratie en was verbaasd over wat de machine kon doen. De hapjes smaakten heerlijk, maar ik was echt onder de indruk van de consistentie van sommige bereidingen. Mijn hoofd sloeg op hol en ik dacht: "Ik vraag me af of deze machine eten, echt eten, kan maken voor Christopher?" Ervan overtuigd dat het kon, bestelde ik onze Vitamix.

Ik ging meteen aan de slag en probeerde verschillende dingen uit voor Christopher. Ik maakte spaghetti voor mezelf, paste een paar kleine dingen aan, plaatste het gerecht in de Vitamix en deelde het met Christopher. Ik kon niet geloven dat hij het kon eten! Het was licht en luchtig, en er zaten geen brokjes in. De textuur was perfect, de smaak was fenomenaal, en bovenal vond Christopher het heerlijk.

Dankzij de Vitamix kon Christopher er weer echt bij zijn als we uitgebreid dineerden. Hij kon gewoon mee-eten met iedereen. Een feestelijke maaltijd met kalkoen of gebraad, hot dogs of lasagne: Christopher kon er samen met ons van genieten.

Helaas werd Christophers ziekte met de jaren erger en kan hij sinds kort zelfs geen vloeibaar voedsel of zijn eigen speeksel meer doorslikken. Maar ook al kan hij nu niet langer deelnemen aan het eten, onze Vitamix gaf Christopher de mogelijkheid om nog vele jaren samen met ons mee te eten, iets dat hij anders niet had kunnen doen.

Christopher vindt het nu nog steeds leuk om me te helpen drankjes, sauzen, of soep in de Vitamix klaar te maken. We hebben ondervonden dat hij, ondanks het feit dat hij niet meer kan eten, nog steeds betrokken kan zijn bij elke maaltijd, met name door mij te helpen in de keuken. Onze Vitamix-machine verbindt ons met elkaar.

Vitamix heeft het leven van mijn zoon in de loop der jaren enorm kunnen verbeteren, en ook wij voelen ons gezonder. Bedankt Vitamix, je bent van onschatbare waarde!

Hebt u een Vitamix-verhaal dat u met ons wilt delen? Wij horen graag van u. Stuur een e-mail met uw verhaal naar: socialmedia@vitamix.com